Skip to content

guzki schmorla po przebytej chorobie scheuermanna czesc 4

2 miesiące ago

501 words

Grupa z przeważnie złożonymi napadami częściowymi zawierała 206 pacjentów, umożliwiając wykrycie różnicy co najmniej 20 procent w odsetku pacjentów bez napadów i częstości występowania działań niepożądanych, 25 procent w odsetku niepowodzeń leczenia, oraz 10 punktów w wyniku złożonym. Niewydolność leczenia i czas do pierwszego napadu zanalizowano za pomocą metody aktuarialnego trybu życia.23 Ta metoda była preferowana w stosunku do metody Kaplana-Meiera, ponieważ wycofanie z badania lub napad odnotowano, gdy pacjent odbył zaplanowaną wizytę, a nie kiedy wydarzenie miało miejsce. Generalizowana statystyka Wilcoxona24 została wykorzystana do określenia istotności statystycznej w analizach tabeli życia. Test sumy rang Wilcoxona z poprawką na ciągłość wykorzystano do analizy wyników złożonych, napadów i ocen toksyczności, częstości napadów i całkowitej liczby napadów w celu uwzględnienia nieprawidłowego rozkładu wartości dla tych zmiennych i wartości odstających. Zastosowano techniki chi-kwadrat do analizy szybkości całkowitej kontroli napadów i częstości występowania działań niepożądanych. Analizy przeprowadzono oddzielnie dla każdej grupy napadów, a także dla obu grup napadów łącznie.
Pierwszy zestaw analiz wskaźnika niepowodzenia leczenia obejmował dane zarejestrowane na pacjentach, którzy zostali wycofani wcześniej z powodów niezwiązanych z leczeniem badanym, do czasu wycofania; dane te zostały ocenzurowane na dzień, w którym ci pacjenci opuścili badanie. Drugi zestaw analiz obejmował tych pacjentów wśród osób z niepowodzeniem leczenia. Te ostatnie analizy dotyczyły możliwości, że nierozpoznana, zależna od leku różnica w współczynniku rezygnacji istnieje, ale nie została konkretnie wykryta.
Wyniki
Opis grup analitycznych
Łącznie 480 pacjentów zakwalifikowanych do badania, wyraziło pisemną świadomą zgodę i zostało losowo przydzielonych do grupy leczonej na podstawie dominującego rodzaju napadu; w grupie z wtórnie uogólnionymi napadami toniczno-klonicznymi 136 pacjentów otrzymywało karbamazepinę, a 138 otrzymywało walproinian, aw grupie ze złożonymi napadami częściowymi 100 otrzymywało karbamazepinę, a 106 otrzymywało walproinian. Rekrutacja pacjentów rozpoczęła się w lutym 1985 r .; w grupie było 100 pacjentów z napadami toniczno-klonicznymi, a 65 w grupie z napadami częściowymi do końca pierwszego roku; Odpowiednio 159 i 95, do końca drugiego roku; Odpowiednio 204 i 130 do końca trzeciego roku; Odpowiednio 247 i 175 przed końcem czwartego roku; i odpowiednio 274 i 206, do końca piątego roku (luty 1990). Wszyscy pacjenci, którzy zgłosili się do piątego roku, kwalifikowali się do kontynuacji przez 12 miesięcy. Średnia długość kontynuacji leczenia pacjentów, którzy pozostali w badaniu do momentu jego zakończenia, wynosiła 40 miesięcy; niektórzy pacjenci byli obserwowani przez 5 lat. Spośród 130 pacjentów, którzy nie byli w stanie ukończyć 12-miesięcznej obserwacji z przyczyn niezwiązanych z badaniem, nie stwierdzono istotnych różnic w zależności od grupy leczonej lub napadów (47 pacjentów otrzymujących karbamazepinę i 45 pacjentów otrzymujących walproinian w grupie z napadami toniczno-klonicznymi; 21 karbamazepiny biorcy i 17 biorców walproinianów w grupie ze złożonymi napadami częściowymi)
[więcej w: przychodnia kozanów, bowim sosnowiec, szafraceum ]

0 thoughts on “guzki schmorla po przebytej chorobie scheuermanna czesc 4”

  1. może ktoś wie, jak szybko (w dniach) można i należy podjąc rehabilitację u chorego z nadciśnieniem