Skip to content

Temsirolimus, Interferon Alfa lub Both dla zaawansowanego raka nerkowokomórkowego ad 5

2 miesiące ago

180 words

W porównaniu z interferonem, połączenie interferonu z temsyrolimusem spowodowało współczynnik ryzyka zgonu wynoszący 0,96 (95% CI, 0,76 do 1,20; P = 0,70). Figura 1A pokazuje całkowity czas przeżycia w trzech grupach. Mediana przeżycia wyniosła 7,3 miesiąca w grupie interferonu, 10,9 miesiąca w grupie leczonej temsirolimusem i 8,4 miesiąca w grupie leczenia skojarzonego (tabela 2). Jak ustalili badacze z ośrodka, średni czas przeżycia bez progresji w interferonach, temsyrolimusie i grupach terapii skojarzonej wynosił odpowiednio 1,9, 3,8 i 3,7 miesiąca (ryc. 1B). Według niezależnych ocen radiologicznych, średni czas przeżycia bez progresji dla interferonu, temsyrolimusu i terapii skojarzonej wynosił odpowiednio 3,1, 5,5 i 4,7 miesiąca. Krótsze oszacowanie przeżycia wolnego od progresji przez badaczy terenowych odzwierciedlało włączenie pacjentów z objawowym pogorszeniem, które zaczęło się przed zaplanowanymi pomiarami radiologicznymi guza. Obiektywne odsetki odpowiedzi, odpowiednio 4,8%, 8,6% i 8,1% u pacjentów otrzymujących interferon, temsyrolimus i leczenie skojarzone, nie różniły się istotnie (Tabela 2). Natomiast odsetek pacjentów ze stabilną chorobą przez co najmniej 6 miesięcy lub obiektywną odpowiedzią był większy w grupie leczonej temsyrolimusem (32,1%) i grupie leczenia skojarzonego (28,1%) niż w grupie interferonu (15,5%) (P <0,001 i P = 0,002, odpowiednio, w teście Cochrana-Mantela-Haenszela, stratyfikowane w zależności od tego, czy pacjent przeszedł nefrektomię i zgodnie z regionem geograficznym).
Ryc. 2. Ryc. 2. Wskaźniki zagrożenia dla całkowitego przeżycia w podgrupach pacjentów. Wskaźniki zagrożenia (oznaczone kółkami) z 95% przedziałami ufności (oznaczone poziomymi liniami) są pokazane dla podgrup pacjentów otrzymujących interferon alfa lub temsirolimus. Brak danych dotyczących poziomu dehydrogenazy mleczanowej w surowicy u 17 pacjentów, poziomu wapnia w surowicy u 14 pacjentów, typu histologicznego nowotworu u 4 pacjentów oraz wyniku punktowego Karnofskiego u pacjenta.
W eksploracyjnych analizach podgrup przy użyciu modelu proporcjonalnych hazardów Coxa, zbawienne efekty samego temsyrolimusu na całkowity czas przeżycia były zgodne we wszystkich wcześniej określonych testowanych czynnikach, z dwoma wyjątkami. W analizie porównującej temsyrolimus z interferonem stwierdziliśmy interakcję leczenia z wiekiem (P = 0,02) i wyjściowym poziomem dehydrogenazy mleczanowej w surowicy (p = 0,008) (ryc. 2). Wpływ temsyrolimusu na całkowity czas przeżycia był większy u pacjentów w wieku poniżej 65 lat niż u starszych pacjentów oraz u pacjentów z poziomem dehydrogenazy mleczanowej w surowicy ponad 1,5 razy powyżej górnej granicy zakresu prawidłowego niż u pacjentów z niższym poziomem.
Zdarzenia niepożądane
Tabela 3. Tabela 3. Zdarzenia niepożądane występujące u co najmniej 20% pacjentów w dowolnej grupie. Tabela 3 zawiera listę zdarzeń niepożądanych. Astenia występowała najczęściej w obu grupach otrzymujących sam interferon lub w skojarzeniu. Astenia stopnia 3 lub 4 odnotowano u 11% pacjentów w grupie leczonej temsyrolimusem, u 26% pacjentów w grupie otrzymującej interferon (p <0,001) iu 28% pacjentów w grupie leczenia skojarzonego (p <0,001). Proporcje pacjentów zgłaszających duszność, biegunkę, nudności lub wymioty były podobne w trzech grupach [podobne: hemoglobina glikowana w ciąży, zdjecie pantomograficzne, verdin enzymixx ]

0 thoughts on “Temsirolimus, Interferon Alfa lub Both dla zaawansowanego raka nerkowokomórkowego ad 5”

  1. [..] odnosnik do informacji w naukowej publikacji odnosnie: animal flex warszawa[…]